Saturday, November 17, 2012
Suatu pesan.
Setiap orang punya masalah. Besar kecik masalah tu bagi aku bergantung pada tuan punya masalah tu sendiri. Kalau kau fikir masalah kau masalah besar sangat then benda tu akan jadi suatu benda yang sangat sangat sangat membebankan. Sebagai contoh, aku sendiri. Hm.
Aku kononnya punya masalah yang tersangat amatlah besar. Aku tak punya kawan. Maksud aku aku tak punya kawan untuk sentiasa bersama. Yelah, macam dulu-dulu. Dalam kelas, balik rumah, siang, malam, pagi, petang, hujung minggu, aku bersama orang yang sama. Merekalah musuh ketat, merekalah kekasih hati, sahabat sejati dunia akhirat.
Perangai aku satu. Aku tak friendly. Kalau jalan tempat awam muka stok macam singa nak cari mangsa. Dan bila dah pergi tempat baru mula lah rasa macam loser, kawan buat teman tu tak ada. Jiwa mula memberontak. I WANT ALL MY BESTFRIENDS TO BE WITH ME. Mungkin orang nampak benda ni macam entah apa-apa. Tapi bagi aku dah rasa macam give up. Nak balik rumah, duduk negeri asal, bawah ketiak mak walaupun kalau ada depan mata bukan tau nak appreciate.
Duduk, tarik nafas, pejam mata, fikir.
Alasan. Semua tu alasan semata-mata. Konon diri punya masalah. Gini lah ciri-ciri orang tak tahu nak hargai apa yang ada.
Tinggal lagi berapa minggu nak masuk semester kedua. Harap sangat aku dapat hakis perangai bodoh sombong aku. Dah tahu bodoh tak reti-reti nak usaha. Jatuh sikit menangis meraung macam nak hilang nyawa. Lepas ni apa pun jadi. Aku kena bangun dan terus berlari. Aku rasa ni saja cara aku, anak yang paling jahat, paling degil ni boleh buat Umi Abah bangga. Juga perlu ingat. Menuntut ilmu kerana Allah. Itu yang paling penting.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

No comments:
Post a Comment