Monday, April 29, 2013






Assalamualikum hi hello apa khabar kamu semua semoga sihat sejahtera hendak-Nya. Percaya tak semua perkara dalam dunia ni senang je, tapi diri sendiri buat benda tu susah? Trust me, trust me!

Contoh pertama. Aku memang tak suka nombor. Kata aku lah kan. Segala benda berkaitan kira-kira ni aku cakap susah. Complicated gila wa cakap lu. Tapi kenapa ada je orang yang excellent dalam bab kira-kira ni. Kira-kira je kot. Alahh, kacang!! Tapi bagi aku susah gila nak mati. Buat satu soalan tu pikiaq macam nak keluar otak. Aku fikir benda tu complicated. Sangat. Tapi alangkah ajaibnya, bila exam boleh je pass. Nampak tak permainannya disitu? Aku tak nak terang lebih-lebih. Tuhan kasi otak sila guna sebaik mungkin ya. Hikhik.

Contoh kedua. "You'll never understand me! Nobody's gonna understand me!" Pernah tak kau cakap macam tu? Aku pernah. Kuat kot aku jerit, dalam hati. Hm hm. Dekat mak ayah pun pernah kita rasa macam tu kan? Apa tah lagi dekat adik-beradik, kawan, sahabat. Oh sayang intan payung, why didn't you understand others at the first place? Okay lari tajuk. The point is, contoh la kan. Balak kau tinggal kau, kau menangis meraung apa semua. Kawan kau cuba tenangkan, tapi kau end up marah dia cakap dia takkan tahu apa yang kau rasa. Sedangkan, kawan kau tu balak dia baru mati kena langgar lori depan mata dia sendiri. Cuba cakap kat aku siapa yang patut sedih gila gila sebenarnya?

Thing will be complicated if you think it is. Semua perkara berlaku atas cara kau handle kau punya pemikiran, cara kau kawal kau punya emosi. Be positive, its the key!

This is a note to self. Orang lain juga. Sama-sama lah ingatkan diri masing-masing kan. Aku tulis ni sebab, sekarang aku tengah dalam mood yang baik. Lepas tu terfikir benda yang lepas. Rewind balik semua benda yang pernah jadi. Lepas tu terfikir, ''Bodohnya aku, benda macam ni pun nak nangis, benda macam ni pun nak sedih."

Ciao.

Sunday, April 21, 2013

Aku tengok banyak hadiah bergelimpangan atas katil. Senyum. Aku tilik satu-satu. Semua adik aku punya. Hebat juga adik aku ni. Aku puji dalam hati. Kalau puji depan-depan maunya dikata aku gila. Mana pernah aku ucap kata-kata manis. Kalau boleh hari-hari nak mengutuk mengata. Aku macam Abah. Tak tau nak luahkan rasa sayang. Kalau aku duduk jauh, pergi mana-mana memang Umi yang call, tapi selalunya sebab Abah yang suruh. Abah. Abah. Abah macam aku, aku macam Abah. Muka boleh control macam tak ada apa yang jadi pada setiap situasi. Cara aku dengan Abah fikir sama.

Aku bukan nak cerita pasal Abah. Aku nak cerita pasal aku. Bukan nak berbangga, tapi saja nak muhasabah diri.

Siapa tahu perasaan macam mana berada diatas, tiba-tiba jatuh, tersungkur dalam gaung, duduk kat tempat rendah serendah-rendahnya. Nak cakap pun tak boleh sebab aku pun tak tahu macam mana rasanya. Aku seolah tak rasa apa. Itu masalahnya.

Sekarang semua orang senyap, macam dah tak percaya aku. Selepas SPM. Sebelum tu aku dah cuba terangkan dekat semua orang. Nak kaut semua A tu aku tak mampu.. Sungguh aku tak mampu. Tapi semua buat ayat. "Kak Irah bijak.. Takpe.." Ayat tu bagi aku satu beban. Bukan pujian.

Fikir-fikir balik aku dah lama tak buat Umi Abah bangga. Fikir-fikir balik aku memang selalu buat Umi Abah kecewa. I am nobody but a failure. I'm sorry.


Saturday, April 20, 2013

"Saya ni bapak saudara kepada si lelaki.. Saya ni kira wakil dia lah......"

Aku tiba-tiba sebak. Lagi sikit rasanya air mata ni nak jatuh. Bila sebut WAKIL tu aku tiba-tiba teringat. Oh, tokki dah tak ada.. Dah lama dia pergi.  - al-Fatihah.

Sunday, April 14, 2013

Everything goes way better in my hometown. Like I've always said. :)